Η εγγενής κακοποίηση και βαναυσότητα είναι στάνταρ πρακτικές στην κτηνοτροφική βιομηχανία

Σκεφτείτε μια φάρμα και  τι έρχεται στο μυαλό; Αρνάκια να χοροπηδούν στα χωράφια, γουρούνια να κυλιούνται πάνω στην λάσπη και αγελάδες να μασουλάνε χόρτα.

Δυστυχώς, αυτό είναι σπάνιο – οι περισσότερες κότες, πάπιες και γαλοπούλες στο Ηνωμένο Βασίλειο εκτρέφονται σε πελώριες βιομηχανικές αποθήκες και το τεράστιο ποσοστό του 99% των ζώων εκτροφής στις ΗΠΑ μεγαλώνουν σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, σύμφωνα με το ASPCA.

Η βιομηχανική εκτροφή ζώων και η κακοποίηση τους προς χάριν της παραγωγής, της απόδοσης και του κέρδους είναι πολύ συνηθισμένη, αλλά ένας οργανισμός αποκαλύπτει όλη αυτήν την βαναυσότητα ελπίζοντας να σταματήσει η κακοποίηση.

Mercy For Animals είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αγωνίζεται να προστατέψει και να σταματήσει την συστηματική κακοποίηση των ζώων εκτροφής.

Ένας από τους κυριότερους τρόπους να το κάνουν αυτό είναι στέλνοντας μυστικούς ερευνητές στις κτηνοτροφικές μονάδες και στα σφαγεία για να καταγράψουν την απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά.

Η Danielle* είναι μια τέτοια ερευνήτρια που έχει ταξιδέψει παντού στις ΗΠΑ δουλεύοντας ως μυστική για να αποκαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει στις κτηνοτροφικές μονάδες. Ασχολείται με αυτό πάνω από 3 χρόνια αλλά εξακολουθεί να σοκάρεται με το τι βλέπει κάθε μέρα.

« Υπάρχει πολύ εγγενής κακοποίηση και βαναυσότητα που είναι στάνταρ πρακτική στην βιομηχανία,» είπε στην The Independent, προσθέτοντας ότι οι «φάρμες» είναι πάντα πολύ βρώμικες, ανθυγιεινές, στριμωγμένοι χώροι καθόλου καλοί για τα ζώα.

Η Danielle ξεκίνησε να δουλεύει για τον Mercy For Animals επειδή ήθελε να είναι πιο ενεργή στα θέματα που αφορούν την τροφή και την μεταχείριση των ζώων, και οι συμπεριφορές στις οποίες έχει υπάρξει μάρτυρας είναι για δυνατό στομάχι.

Κάποιες από τις χειρότερες αλλά και πιο συνηθισμένες κακοποιήσεις που έχει δει η Danielle είναι τα κλουβιά κύησης στην βιομηχανία χοιρινού: «Στην ουσία είναι μικροσκοπικά κλουβιά όπου κρατούνται τα γουρούνια, μόλις  λίγο μεγαλύτερα από το ίδιο τους το σώμα μέσα στα οποία δεν μπορούν καν να γυρίσουν,» εξηγεί.

Σειρές και σειρές από χιλιάδες γουρούνια που κρατούνται σε αυτά τα κλουβιά σε όλη τους την ζωή. «Είναι τόσο αφύσικο να κρατάς ένα πλάσμα σε ένα τόσο μικροσκοπικό κλουβί που δεν μπορεί καν να κουνηθεί,» λέει η Danielle.

Καθώς επίσης, η Danielle έχει δει μια κότα να παθαίνει καρδιακή προσβολή ακριβώς μπροστά της.

Στις  κότες γίνεται πάχυνση  για να πάνε για σφαγή μέσα σε 42 ημέρες και επειδή γίνεται τόσο γρήγορα, «τα σώματα τους δεν μπορούν να αντέξουν να σηκώσουν το βάρος,» εξηγεί.

Αν και θλιβερό να το βλέπεις, η Danielle, δεν μπορεί να δείξει καμία συναισθηματική αντίδραση σε κάτι που είναι στάνταρ πρακτική στην βιομηχανία και συμβαίνει κάθε μέρα, για να μην την αντιληφθούν.

Η Danielle δεν έχει ποτέ κινδυνέψει να ανακαλυφθεί.

Κάνει αιτήσεις για πραγματικές δουλειές  σε φάρμες και σφαγεία, όταν υπάρχουν, και χρησιμοποιεί την πραγματική της ταυτότητα, ΑΜΚΑ  και βιογραφικό: «Ακολουθώ τους νόμους όταν πάω να κάνω μια έρευνα,» λέει.

Ευτυχώς, όταν κάνει αίτηση σε αυτές τις χαμηλών προσόντων δουλειές, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εμπειρία.

H Danielle, μένει όσο χρειάζεται για να καταγράψει τι συμβαίνει, που συνήθως είναι 1-3 μήνες.

Παρόλο που είναι μυστική ερευνήτρια εδώ και χρόνια, εξακολουθεί να είναι νευρική γιατί γνωρίζει ότι θα γίνει μάρτυρας περιστατικών απίστευτης βαναυσότητας και κακομεταχείρισης.

«Είμαι νευρική αλλά είμαι εκεί για να κάνω την δουλειά μου,» αναφέρει. «Έχω ένα καλό κίνητρο όταν πάω εκεί και καταγράφω το τι συμβαίνει πίσω από την σκηνή για το πώς παράγεται το φαγητό. Θέλω να είμαι τα μάτια και τα αυτιά του κόσμου.»

Το πιο σκληρό κομμάτι της δουλειάς είναι ωστόσο, να γίνεσαι μάρτυρας σε όλη αυτή την κακοποίηση στις βιομηχανικές φάρμες και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για τα ζώα που είναι ήδη εκεί μέσα.

Η Danielle πρέπει να θυμίζει στον εαυτό της ότι αποκαλύπτοντας όλες αυτές τις καταστάσεις, ελπίζει να κάνει την διαφορά για τα ζώα μακροπρόθεσμα.

Το πρόβλημα είναι ότι πολύς κόσμος δεν γνωρίσει από πού προέρχεται το φαγητό τους και δεν έχουν ιδέα του τι συμβαίνει εκεί μέσα.

Μέσω της  δουλειά της με τον οργανισμό Mercy For Animals, ελπίζει να ενθαρρύνει τον κόσμο να σκεφτεί τους τρόπους με τους οποίους οι επιλογές μας στο φαγητό  μπορούν να επηρεάσουν το τι συμβαίνει στις βιομηχανικές φάρμες.

Με τις βίαιες συμπεριφορές να είναι ακόμη συνηθισμένη πρακτική, υπάρχει πολύς δρόμος να διανύσουμε.

*Δεν είναι το πραγματικό της όνομα

 

Πηγή

Μετάφραση: Τίνα Πετριτσοπούλου